W ten oto sposób, kilka miesięcy temu, rozpocząłem pisanie zapowiedzi gry pod tytułem Prey. Projekt, który pierwszy raz pojawił się w umyśle programistów kilka dobrych lat temu, był bardzo ciekawie zarysowany, posiadał wiele oryginalnych elementów, a fabuła przedstawiała się dość barwnie, a zarazem - intrygująco. Gdy pisałem zapowiedź, miałem wiele obaw, co do reklamowanych hucznie elementów i byłem niemal pewien, że na ambitnych okrzykach Human Head Studios się zakończy. Dopiero po premierze gry przekonałem się w pełni, że producent nie wieszał gruszek na wierzbie i wykonał kawał wyśmienitej roboty. Żyjąca własnym życiem sfera stała się moim domem na kilka krótkich, ale niezwykle fascynujących i trzymających w napięciu godzin.

Historia przedstawiona w Prey stanowi istną wybuchową mieszankę. Artysta Human Head Studios przedstawia nam kolorowy, plastyczny obraz, na którym możemy dojrzeć niewielką mieścinę, liczne elementy indiańskiej kultury, Tommy’ego, pragnącego wyrwać się z „zapyziałej” dziury, jego dziewczynę i dziadka, będącego idealnym stereotypem mędrca, a na dokładkę - unoszące się nad całym krajobrazem UFO w postaci olbrzymiej sfery. Brzmi z lekka groteskowo? I takie może się na początku wydawać, acz już po kilku chwilach obcowania z grą, orientujemy się, że całość składa się na obraz najwyższej klasy.

„Długie, groteskowe, kręcące się niczym wąż korytarze. Szalejąca niczym burza grawitacja, powodująca, iż pojęcia takie jak ściana, podłoga czy sufit tracą swe rzeczywiste znaczenie. Miliony portali wiszących w przestrzeni niczym otwarte drzwi. Odległe zgrzyty przemieszczających się ociężale piekielnych poczwar, będących hybrydą maszyny, jaszczurki, ptaka i lwa. Błyski i wybuchy powodowane smugami futurystycznych broni. A w samym środku młody, bezbronny człowiek - zwierzyna.”